Αρκεί να προσπαθείς...!!!

Βαρύ το πάπλωμα... 

Δεν σ’ αφήνει να ησυχάσεις, να αλλάξεις πλευρό, σε πνίγει... 

Δεν μπορείς να ηρεμήσεις. 

Παίρνεις μαζί σου όλες τις σκέψειςπριν κοιμηθείς, τις βάζεις στο κρεβάτι, τις απλώνεις, τις σκεπάζεις και προσπαθείς να κοιμηθείς.... Κουβαλάει όλους σου τους πόνους, όλους σου τους μόχθους, όλα σου τα σβησμένα όνειρα, όλες τις παθιασμένες νύχτες που έκλαιγες χώρια από ανθρώπους που αγαπούσες, από ανθρώπους που έπρεπε να αφήσεις πίσω. Από ανθρώπους που μέχρι τελευταίας, τους προστάτεψες, τους φρόντισες, τους αγάπησες....

Βαρύ το πάπλωμα, και δεν  τ’ αντέχεις. 

Πώς να κοιμηθείς; Πες μου. Μπορείς; Αλλά, να θυμάσαι! Δεν είσαι μόνος, το νιώθουνε βαρύ κι άλλοι άνθρωποι κι είναι πολλοί... 

Είμαστε πολλοί. Και νιώθουμε πολύ. 

Κάθε βράδυ, βγάζε κάτι από το πάπλωμα σου, ελάφρυνε το, ξεκούρασε το, πρόσεξε το... 

Θέλει να σε αγκαλιάσει και να σε ζεστάνει, όχι να σε σφίξει. 

Θα τα καταφέρεις. 

Θα τα καταφέρουμε. 

• Δέσποινα Β. (Ζέπη)

•21.03.20

Ευχαριστώ για το "feat" της κοπέλας με τις πολλές φωνές, αλλά και τα μοναδικά ταλέντα που έχει...

Όρεξη να 'χεις για Θεό....και ο Σπυράκος είχε....Μόνο να ακούω την ανάσα σου !!!

"Μαμά, φέτος θα πεθάνω. Θέλω να πάω στον παράδεισο". 

Ο Σπύρος στα οχτώ του χρόνια, αποχαιρέτησε συγγενείς και φίλους, ζήτησε να μεταλάβει και εκοιμήθη για πάντα. 

... "τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε ιδιαίτερα χαρίσματα και μιλούσε για τον Ουρανό"...ομολόγησε ο πατέρας του Βασίλης Σαλούστρος!!

Γεννήθηκε πρόωρα ο Σπύρος, με βλάβη του κεντρικού νευρικού συστήματος και πολύ μεγάλα προβλήματα υγείας. Η διάγνωση και ο γολγοθάς των γονιών. Τρεφόταν από την κοιλιά. Από 2 ετών έκανε τραχειοστομία, έχοντας μόνιμο αναπνευστήρα. Τον κρατούσαμε στα χέρια μας, δεν μπορούσε να στηρίξει κανένα σημείο του σώματός του. 

Η αγάπη είναι το κλειδί και τη χαρίζει ο Χριστός. 

Βασιζόμασταν στη δυνατή καρδιά του παιδιού. Αυτά τα μάτια του μας έδιναν δύναμη. Ο Χριστός ήταν εκεί. 

Η θεία του Ζαχαρένια έγραψε μαντινάδες και τις έλεγε ο Σπύρος: "Είμαι μικρός κι αδύνατος και κάτω δεν το βάνω, είναι μια μάχη που εγώ, δεν έμαθα να χάνω". Βλέπαμε έναν μαχητή να παλεύει με νύχια και με δόντια. Δεν περπάτησε ποτέ, δεν ήπιε ούτε σταγόνα νερό. Έκλαιγε όταν έβλεπε τις πράσινες ποδιές. Είχε περάσει πολλά... Έκανε φυσικοθεραπείες, μαθήματα γλώσσας και μαθηματικών. Ανυπομονούσε για τα μαθήματα και χαιρόταν. Ήταν πολύ έξυπνος. Έψαχνε στο διαδίκτυο με το τάμπλετ για να μαθαίνει και να ενημερώνεται. Του άρεσαν πολύ οι βόλτες και ιδιαίτερα μέσα σε πολύ κόσμο. Στη βάπτισή του, ο πατέρας του έφτιαξε μικρά μαχαιράκια με χαραγμένα τα λόγια μιας μαντινάδας που ο ίδιος συνέθεσε: "ποιός σού 'μαθε να πολεμάς και να τα βγάζεις πέρα, να παίζεις με τον θάνατο από την πρώτη μέρα".

Ο νονός του ο παπα-Σταύρος είπε: "Σπύρο μου, εσύ που είσαι ταλαιπωρημένη ψυχή, μπορείς να βοηθάς ανθρώπους, σ' ακούει ο Θεός".

Ήξερε να αγαπά, να συμπονά, να προσεύχεται και να υπάρχει για τους άλλους. 

Τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε ιδιαίτερα χαρίσματα και μιλούσε για τον Ουρανό. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του ζήτησε να μεταλάβει. Ζήτησε στους γονείς του να περάσουν από τα σπίτια όλων των συγγενών και φίλων και είπε στους γονείς του... Μαμά θα πεθάνω φέτος, θέλω να πάω στον Παράδεισο. 

Εκοιμήθη στις 7 Ιανουαρίου 2020, σε ηλικία 8 ετών. 

"Έφυγα και δεν επρόλαβα να σας εχαιρετήσω, μα έχω τον τρόπο από ψηλά να σας ευχαριστήσω".

https://www.youtube.com/watch?v=pJyTdJld0qk

re LOVE ution....

Πόσο απενοχοποιητική που είναι η πίστη μας...

Διάβαζα πριν λίγο κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και θα'θελα να το μοιραστώ μαζί σου.

" Εκ πάντων ενήστευσα, κατορθωμάτων, εις κόρον απήλαυσα, των σφαλμάτων Κύριε. Νυν ουν πεινώντα με, σωτηριώδους και σεπτής έμπλησον βρώσεως".

Το παραπάνω είναι τροπάριο που διαβάζεται σήμερα το πρωί στον Όρθρο. Το βρίσκει κανείς στο βιβλίο του "Τριωδίου" στην ημέρα "Δευτέρα προ των Βαΐων εις τον Όρθρον". 
Λέει σε αρκετά ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά: 
"Κύριε, νήστευσα απ'όλα τα κατορθώματα (=πνευματικού αγώνα προσπάθεια, δλδ) και έπεφτα κατά κόρον σε ένα σωρό σφάλματα. Τώρα, λοιπόν, που πεινάω, Χριστέ μου, δώσε μου να φάω απ'το φαγητό που σώζει".
Τι απενοχοποιητικό! Τι απελευθερωτικό! Στην εκκλησία, στα μυστήρια, στους ψαλμούς και τα τροπάρια βρίσκει κανείς άπειρα διαμάντια, ποιητικά, κλπ. 
Το συγκεκριμένο τροπάριο γράφτηκε γι'αυτή τη μέρα. Εφτά μέρες πριν την είσοδο στην Εβδομάδα την Μεγάλη. Που υποτίθεται ότι έχουμε αγωνιστεί με νηστείες, προσευχές, αγώνα πνευματικό. Κι όμως! Ο υμνωδός (=αυτός δλδ που έγραψε το τροπάριο αυτό) όμως αναφέρεται τόσο απλά στο ελλιπές της φύσεώς μας της ανθρώπινης. Αντιλαμβάνεται το πόσο αδύναμοι είμαστε!
Το ιατρείο που λέγεται εκκλησία είναι πάντα κοντά μας. Να μας αγκαλιάζει. Να μας καταλαβαίνει. Να ριχνόμαστε στο άπειρο πέλαγος της ατέλειωτης θεϊκής αγάπης χωρίς φόβο. Τώρα. Όχι κάποια μελλοντική στιγμή. Τώρα. 'Δώσε μου τώρα, Χριστέ μου, να φάω απ'το ''φαγητό'' που σώζει'. 

Τι απελευθερωτικό!  Αμήν

Πηγή: Αόρατη Γωνιά

∂Αγιότητας/∂t, όπου t=20ος αι.

Οι οικονομολόγοι λένε ότι η Ελλάδα δεν έχει παραγωγικότητα...Το σκέφτηκα λίγο και λέω κάτσε, τα τελευταία χρόνια έχει "δώσει" σχεδόν 10 Αγίους ...Μάλλον αυτοί του ΔΝΤ δε θα εννοούν αυτό. ...*

*Δεν απολυτοποιούμε τίποτα. ..Καλή και η πρώτη παραγωγικοτητα!!!

Μάρτιος του '20......

«Ήταν στην μέση του Μάρτη 2020 που ένας ιός σκόρπισε τον φόβο σε όλον τον κόσμο!, οι δρόμοι άδειασαν, τα καταστήματα έκλεισαν, οι άνθρωποι δεν έφυγαν ποτέ.
Αλλά η άνοιξη δεν ήξερε τίποτα και τα λουλούδια συνέχισαν να ανθίζουν!
Και ο ήλιος έλαμπε!
Και γύρισαν τα χελιδόνια!
Και ο ουρανός ήταν χρωματιστός ροζ και μπλε!
Σκοτείνιασε αργότερα...... το πρωί το φως της μέρας μπήκε νωρίς από τα μισάνοιχτα παράθυρα.....
Ήταν η χρονιά που μπορούσες να βγεις μόνο για ψώνια.
Μετά από λίγο τα έκλεισαν όλα.
Ακόμα και τα γραφεία για να προφυλάξουν τους ανθρώπους να μην αρρωστήσουν από τον ιό.
Αλλά η άνοιξη δεν ήξερε και τα λουλούδια συνέχιζαν να βγαίνουν.....
Ήταν 14 Μαρτίου 2020 όλοι μπήκαν σε καραντίνα υποχρεωτικά, οικογένειες, παππούδες και νέοι.
Τότε ο φόβος έγινε αληθινός.
Και οι μέρες όλες έμοιαζαν ίδιες!
Η άνοιξη όμως δεν ήξερε και τα τριαντάφυλλα επέστρεφαν να ανθίσουν!
Μαζεύτηκε ξανά η οικογένεια στο σπίτι, η ευχαρίστηση να τρώμε όλοι μαζί.
Είναι η χρονιά που καταλάβαμε τη σημασία της υγείας και της πραγματικής στοργής.
Η χρονιά που ο κόσμος φαινόταν να σταματά και η οικονομία να υποχωρεί.
Η άνοιξη όμως δεν ήξερε και τα λουλούδια έδωσαν τόπο στους καρπούς.
Γιατί η άνοιξη δεν ήξερε.....
Παρά τα πάντα....
Παρά τον ιό....
Παρά το φόβο....
Παρά το θάνατο.....
Γιατί η άνοιξη δεν ήξερε και δίδαξε σε όλους την δύναμη της ζωής!»

Έτσι κι αλλιως τα πράγματα θα κυλισουν όπως Εκείνος θέλει....Αυτός ξέρει, και γω Τον ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ!!!!! Αρκει να Του το δειξουμε μεσα από απλες πραξεις αγαπης και μετανοιας!!!!!

Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις...

Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε στον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου, και πριν και μετά την χειροτονία του πατρός Ευαγγέλου:

«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων. Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο. Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα. Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».

«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, «κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου. Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος… Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.

Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.

Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:

«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».

Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο. Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:

«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις! Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Από Άσωτος ....Αρχοντόπουλο...!!!

Τῆς πατρῴας, δόξης σου, ἀποσκιρτήσας ἀφρόνως, ἐν κακοῖς ἐσκόρπισα, 

ὅν μοι παρέδωκας πλοῦτον· 

ὅθεν σοι τὴν τοῦ Ἀσώτου, φωνὴν κραυγάζω· 

Ἥμαρτον ἐνώπιόν σου Πάτερ οἰκτίρμον, 

δέξαι με μετανοοῦντα, καὶ ποίησόν με, 

ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

https://www.youtube.com/watch?v=xz1370MC1eQ